"VRAAG CREËREN ALS BRANDSTOF MET DE DELTA RHINE CORRIDOR". MAAR GEEN 44 % EFFICIËNTERE VERVANGING GRIJZE H2.

 Als het al niet rendabel is om in een bestaande kunstmestfabriek grijze waterstof te vervangen door groene waterstof (wat tevens een besparing aan reformverlies van 30 % oplevert) waarom zou het dan wel rendabel zijn om met die zelfde groene waterstof aardgas te vervangen, wat ook nog eens een extra verlies van 10 % aan onbruikbare condensatiewarmte (2H2 + O2 --> 2H2O g) oplevert?

 Korte technische uitleg.

1. De waterstofladder. Om de schaarse toekomstige groene waterstof te gebruiken hebben (echte) experts een waterstofladder opgesteld. Zodat deze groene waterstof zo EFFICIENT mogelijk gebruikt kan worden. Bovenaan staat het vervangen van de huidige met aardgas geproduceerde grijze waterstof. Een belangrijke reden daarvoor is dat men bij het vervangen van grijze waterstof tevens het 25 % omzettingverlies van aardgas naar grijze waterstof uitspaart.
2. Maar kunstmestfabrieken willen zelf geen groene waterstof. In Sluiskil heeft Yara een grote kunstmestfabriek. Deze verbruikt 5 % van het Nederlands aardgasverbruik om middels Steam Methane Reforming (SMR) aardgas en stoom om te zetten in waterstof als grondstof voor de productie van stikstofmeststoffen zoals ammoniak, ammonium, ureum en nitraat. (CH4 + 2H2O + E --> 4 H2 + CO2). Bij nagenoeg alle omzettingen treden er energieverliezen op. Bij SMR bedraagt dit verlies 25 %. Dus om een hoeveelheid van 100 waterstof te produceren heb je 133 eenheden aardgas (methaan) nodig. Want 133 x 0.75 is 100. Om de een of andere reden wil Yara geen groene waterstof afnemen. En daarom legt men een honderden kilometers lange waterstofleiding naar het industrieterrein Chemelot bij Geleen en het Duitse Ruhrgebied. Daar wil men de groene waterstof dan gaan verbranden want "waterstof is het nieuwe aardgas". Het verbranden van waterstof als brandstof staat juist onderaan de waterstofladder.
3. De productie van groene waterstof geeft al een (elektrolyse)verlies van 30 tot 40 % van de benodigde elektriciteit. En daar blijft het niet bij als je het vervolgens verbrandt. Bij de verbranding van een (kool)waterstof ontstaat immers ook waterdamp. (CH4 + O2 --> CO2 + 2 H2O g  c.q.  2H2 + O2 --> 2 H2Og). Waterdamp bevat condensatiewarmte. Een HR-ketel weet die condensatiewarmte gedeeltelijk te benutten. Daarbij is het noodzakelijk dat er retourwater is met een temperatuur onder de 55 graden zodat überhaupt in het verbrandingsgas van de koolwaterstof ontstane waterdamp kan condenseren. Alleen een HR-ketel, met een retourwatertemperatuur vanaf onder de 55 graden, weet deze condensatiewarmte te benutten. Maar daar waar aardgas, of waterstof, in de industrie verbrandt wordt is dat retourwater er amper. Wat dus inhoudt dat bij de verbranding van groene waterstof, behalve het elektrolyseverlies, er dus ook verlies aan condensatiewarmte optreedt. Bij aardgas bedraagt dat 11 % van de verbrandingswaarde. Bij waterstof bedraagt dat 18 %. Dat houdt in dat voor het zelfde netto verwarmingseffect er 89/82 % dus 9 %  aan energieinhoud meer waterstof verbrand moet worden dan bij aardgas.

"Zodra de infrastructuur er ligt en de vraag vanuit de industrie stijgt, zal het aanbod van groene waterstof vanzelf volgen".  Aldus een waterstofexpert (geen organisatie genoemd) in BN/DeStem van 8 juli 2026. Een waterstofexpert die ook beweert dat "het nu goedkopere grijze waterstof nu met vervuilende schepen wordt aangevoerd" wat helemaal niet het geval is. Grijze waterstof wordt ter plaatse geproduceerd uit aardgas (en water). Het grootste deel van het aardgas wordt onder hoge druk en lage temperatuur met (LNG) schepen aangevoerd. Onderwerp was de aanleg van de waterstofpijpleiding Delta Rhine Corridor. Die de aan de Noordzeekust met windstroom van de Noordzee geproduceerde groene waterstof zou moeten gaan transporteren tot aan Geleen en het Duitse Roergebied. 

"Groene waterstof is het nieuwe aardgas". 

 Waterstof wordt nu in de chemische industrie en levensmiddelen fabrieken gebruikt als grondstof. In het artikel worden alleen levensmiddelfabrieken genoemd, zoals een mogelijke nieuwe pindakaasfabriek in Oosterhout, waar plantaardige onverzadigde vetten gedeeltelijk worden omgezet in verzadigde vetten zodat er op de pindakaas geen laagje olie ontstaat. Punt is echter dat hiervoor grijze waterstof wordt gebruikt. Deze wordt geproduceerd uit aardgas en dus (nog) niet met (groene) elektriciteit middels elektrolyse. Maar de expert ziet ook verdere kansen want "zij kunnen voortaan op het goedje stoken". 

 Dan ontstaat natuurlijk de vraag als het al niet rendabel is om in een kunstmestfabriek bestaande grijze waterstof te vervangen door groene waterstof (wat tevens een besparing aan reformverlies van 25 % oplevert) waarom zou het dan wel rendabel zijn om met die zelfde groene waterstof aardgas te vervangen terwijl dat zelfs ook nog eens een extra verlies van 10 % aan onbruikbare condensatiewarmte (2H2 + O2 --> 2H2O g) oplevert???

 Hoeveel minder aardgas wordt er bespaard als men groene waterstof "als het nieuwe aardgas" wil gaan verbranden i.p.v. In  bijvoorbeeld een kunstmestfabriek de huidige grijze waterstof te vervangen. Door geen grijze waterstof te vervangen loop je tevens de besparing van het 30 % omzettingsverlies van aardgas naar grijze waterstof mis. Daarnaast heb je bij verbranding van waterstof dus ook de 9 % extra verlies aan condensatiewarmte. Derhalve bespaar je als je groene waterstof gaat verbranden dus 44 % minder aardgas (130 / 0,9 = 144) dan wanneer je de schaarse groene waterstof zou gebruiken om de huidige grijze waterstof te vervangen.

 Ook het gebruik van groene waterstof in een aardgas gestookte elektriciteitscentrale biedt geen soelaas. Ook dat is veel inefficiënter (61%) dan het vervangen van grijze waterstof.  

Leon Nelen.