DOOR INTERN SALDEREN TE VERBIEDEN JUIST EEN DIKKERE NOx-DEKEN OVER DE N-ARME WENSNATUUR.

 

 De rechtbank Noord-Nederland vernietigt door de gemeenten Ooststellingwerf en Meppel afgegeven vergunningen en draagt op voor de 18 te bouwen mestvergisters natuurvergunningen op te stellen. De reeds door de gemeenten afgegeven vergunning voldoen volgens de rechtbank namelijk niet. In de af te geven natuurvergunningen moet worden aangetoond dat er geen significante gevolgen zijn voor een nabij gelegen Natura2000 gebieden door de extra verkeersbewegingen, de opslag van het digistaat alsmede de noodfakkels en overdrukventielen.

 Maar in de vergunning dus ook het effect door de NOx-uitstoot van de machines tijdens de bouw van de mestvergisters. Terwijl de mestvergisters juist uitstoot van stikstof (ammoniak) gaan besparen. Vergistingsbacteriën houden namelijk niet van ammoniak. Dat houdt dus in dat bij elke vergistingsinstallatie de stal moet worden aangepast zodat de mest en urine zo snel mogelijk de vergister in kan. Dus voordat bacteriën de ureum in de urine om kunnen zetten in ammoniak. Ook komt er dan in de stal en mesttanks minder methaan vrij.

 Desondanks moet de productie van groen gas worden verhoogd van 300 miljoen m3 per jaar nu tot 840 miljoen m3 in 2031. Groen gas vervangt aardgas. Zonder de 18 mestvergisters behalve minder energieafhankelijkheid ook meer uitstoot van CO2. Bij de verbranding van groen gas komt immers kortcyclische CO2 vrij. CO2 dat anders ook vrij zou komen bij de vertering van de mest. Zonder dat er aan uitstoot van fossiel CO2 wordt bespaard. Vergisting is namelijk een vorm van natuurlijke vertering. Moerasgas of stortgas uit vuilnisbelten betreft hetzelfde proces.

Verbod op intern salderen.

Klimaatcrisis: Stel een verbod op intern salderen voor CO2.

 Ondertussen zit volgens half Nederland de wereld in een acute klimaatcrisis. Stel dat er derhalve ook een verbod op intern CO2 salderen zou komen voor investeringen die juist de uitstoot van datzelfde CO2 moeten verminderen. Dus een verbod op nieuwe windturbines (want een CO2 terugverdientijd van een half jaar, zonnepanelen (vier jaar), laat staan investeringen voor groene waterstof (want een terugverdientijd te rekenen pas vanaf de tijd dat er voldoende lang een groene stroomoverschot is). Fossiele CO2-uitstoot beïnvloedt de natuur immers ook. Sommige planten profiteren immers meer van extra CO2 dan andere planten. Laat staan het effect van langere droge periodes. Dat betreft bijvoorbeeld ook het Belgische natuurgebied De Hoge Venen. De Hoge Venen is in tegenstelling tot van nature droge heidevelden een gebied met gemiddeld veel neerslag waar al miljoenen jaren plantenresten worden opgehoopt in de vochtige zure veenlaag. Tijdens hete droge zomers wordt bovendien een deel van het veen onomkeerbaar omgezet in droge turf. Dat heeft dan invloed op de plantengroei en helaas ook op de kans op verwoestende natuurbranden.

Verbod op intern salderen leidt juist tot een, gemiddelde, hogere stikstofuitstoot.

 Het door de rechtbank geraadpleegde adviesbureau Stichting Advisering Bestuursrechtspraak (STAB) oordeelt (m.i. terecht) dat mestvergisting ((na aanpassing van de stallen)) de uitstoot van stikstof en methaan zal verminderen. Maar de rechtbank houdt vast aan een stikstofuitspraak van 18 december 2024 dat het betrekken van dit intern salderen verbiedt.

  

 Er zijn helaas veel projecten die de uitstoot van stikstof (ammoniak en NOx) verminderen maar die dus géén doorgang krijgen vanwege een tijdelijk hogere NOx uitstoot. Dat houdt dus in dat een deel van de huidige stikstofuitstoot te danken is aan een gerechtelijke uitspraak die juist de uitstoot van stikstof zou moeten voorkomen. Een voorbeeld daarvan is dus ook de wens om een kippenmestverbrander (biomassacentrale Moerdijk) om te bouwen tot een vergistingsinstallatie voor de productie van groen gas. Tevens een voorbeeld waarbij het stikstofbeleid onze energieonafhankelijkheid en klimaatbeleid schaadt. Nog afgezien van het feit dat de miljarden voor het stikstofbeleid dus ook besteed had kunnen worden voor het energiebeleid.

 Overigens betreft de opgelegde beperking van de tijdelijke NOx-uitstoot ook het in stand houden van onnatuurlijke droge heidevelden. Tot de komst van kunstmest liet men op de armere gronden schapen grazen die 's nachts werden opgehokt. Zodat hun uitwerpselen als mest verkocht kon worden. Een heideveld is dus een natuurgebied dat ontstaan is door menselijk ingrijpen. Als er van heidevelden wederom schapenmest afgevoerd zou worden is dat een veelvoud van de stikstofemissie van omringende boeren. Met verzuring van de bodem heeft een Kritische Depositie Waarde van 0,005 mol N per ha immers niets te maken. Want bij opname van een NO3-ion geeft een plantenwortel immers een neutraliserend OH-ion af.

Leon Nelen.